Floor van Alphen
Portfolio & Blog
Portfolio & Blog
Twee emblematische oude milongueros aan het woord
Het overbruggen van generaties levert mooie tangomomenten op. Halverwege een milonga onderbraken Osvaldo en Coca hun optreden om bij te komen, maar Villa Malcolm barstte los in een daverend applaus. Bij het danspaar dat de comeback van de oude generatie belichaamt, gaat het immers om de kwaliteit en niet de kwantiteit. Dit weet ook de jonge generatie, en even lijkt het of er helemaal geen kloof is. Osvaldo en Coca, die dertig jaar niet dansten, om vervolgens in 2004 het wereldkampioenschap salon te winnen, weten echter wel beter.
La Cadena, november 2011
Continue Reading →“Zo was het voor mij de eerste keer: meegesleurd tot in de ingewanden van de bandoneon. Een verhaal van Borges. Welnu, daar in Nederland weten we van Fernández Fierro, we weten van Astillero, wat voegt El Afronte toe? De hardnekkigheid van het cliché natuurlijk! De krochten van de tango gaan voor u open, brace yourselves and enjoy the ride!” – La Cadena, Oktober 2011
Continue Reading →- Bevlogen voorstelling 8cho strijkt neer in Lucent Danstheater -
Dat tango en zweven iets met elkaar te maken hebben wisten we al wel. Van een out of body experience op de dansvloer tot gevleugelde klanken, de tango verheft ons. Maar dat vliegend dansen ook kan zonder te dromen, zette mijn wereld ruim een jaar geleden op zijn kop. In het openluchttheater van Buenos Aires werd het publiek getrakteerd op gewichtloze tango. Meestal heb je de tango qua spektakel vrij snel gezien. Een dogmatische show-esthetiek weegt zwaar op de artistieke vrijheid. Maar met de voetjes boven de vloer is van alles mogelijk, zelfs het over laten vliegen van een groot dansgezelschap uit Argentinië ter verlichting van het Nederlandse publiek.
8cho – Brenda Angiel Aerial Dance Company
15 en 16 september in het Lucent Danstheater in Den Haag
La Cadena, Zomer 2011
Continue Reading →Recensie van optreden Orquesta Típica Tango Masivo op 17-06-2011
Klaar voor het concert kom ik om acht uur aan op het Amsterdamse Westergasfabrieksterrein. De workshop is nog in volle gang maar daarna wordt de dansvloer geopend. Ingesteld op zitten en luisteren, verzucht ik ‘moet er nou alweer gedanst worden?’ Er is niet aan te ontsnappen. De ruimte is beperkt maar moet, naast het internationale dertienkoppige ensemble bijeengebracht door Kay Sleking, veel fanatieke dansers accommoderen. Massieve tango beroept zich op dansbaarheid, maar liever concentreer ik me op de arrangementen van Astillero’s pianist Julián Peralta. Als dan eindelijk het orkest wordt aangekondigd, is er een verzoek geheel naar mijn gading: de eerste nummers niet te dansen maar te luisteren en te genieten. De opstelling is er niet geheel naar, dus gaat iedereen zitten op de vloer.
La Cadena, Zomer 2011
Olga Besio over opvoeden en tango
La Cadena, Mei 2011
Tango voor kinderen is in de mode in Buenos Aires. Olga Besio geeft al vele jaren tangoles aan kinderen, waaronder haar eigen kroost. Zoon en dochter Federico en Ariadna Naveira maken inmiddels wereldwijd furore. De lessen van Olga zijn ook bij minder jeugdige dansers razend populair. Ze is vooral in Buenos Aires bekend als een van de beste onderwijzers in de tango. Maar is tango wel kinderspel?
Ik lees ergens dat showdanseres Mora Godoy les geeft aan de kleintjes en krijg er een ongemakkelijk gevoel bij. Net als bij die video op Youtube van Estrella die danst met haar papa. Het riekt naar kinderarbeid of naar premature blootstelling aan een volwassen en verdorven wereld. Aan de andere kant wordt er, met name in Nederland, bij de ontwikkeling van een kind vaak te eenzijdig de nadruk gelegd op cognitieve vaardigheden. Maar niet ieder kind is een mini-wetenschapper; dansen, contact, beweging en ontwikkeling van een lichamelijke intelligentie zijn net zo belangrijk. Ik leg het voor aan de Argentijnse tangomama Olga Besio.
Continue Reading →Compañía Leonardo Cuello presenteerde Tetralogía in Buenos Aires
Mei 2011, La Cadena
Hoewel de tangodans rijk is aan artistieke mogelijkheden, heeft het lang geduurd voordat men deze is gaan onderzoeken op het podium. Nog steeds is het stereotype beeld van de show een rem op het maken van originele, kunstzinnige, theatrale choreografieën of modernere performances. Het is de hoogste tijd dat ook in Nederland tango wordt neergezet als artistiek hoogwaardige dans. Compañía Leonardo Cuello, een veelzijdig dansgezelschap presenteerde zich onlangs in Buenos Aires en maakt later dit jaar de oversteek naar Europa. Is het wat voor de lage landen? Jazeker.
Leonardo Cuello had al een paar mooie en verfrissende tangochoreografieën op zijn naam staan. In 2009 presenteerde hij Domingo, een vrolijk tangoballet in jaren-vijftig- sfeer rondom en bovenop grote tafels voor de zondagse picknick. De vaak zo melancholische tango werd prachtig in essentie neergezet, maar zonder zwaarmoedigheid, als een hang naar vervlogen tijden waar we nog steeds blij van worden. Dat er een nieuw stuk van zijn Compañía ten tonele werd gevoerd, maakte nieuwsgierig. Op naar het theater in Abasto voor Tetralogía en een interview met de kleurrijke choreograaf.
Continue Reading →
‘Brutaal uit gewoonte’ heet de narrenfamilie die mij gastvrij onthaalt op een zonnige zondagmiddag langs het spoor. Daar, buiten op het asfalt, repeteren ze, in aanloop naar het carnaval, sommigen het hele jaar door. Struikelend over zijn voeten en een geur verspreidend die het midden houdt tussen zweet, drank en pies, is Pichi, de pater familias als eerste ter plaatse. Als hij mij te woord staat, struikelt hij ook over zijn tong. Stralend van trots: “Het is een familión, je zult het zien, het eenheidsgevoel van deze murga en we doen de mensen een vrolijkheid cadeau, prachtig!”
in La Cadena, maart 2011
Continue Reading →La Cadena, januari 2011
Hoe maak je van tango theater? Er zijn niet veel mensen die een geloofwaardig antwoord op deze vraag weten te choreograferen, terwijl men het steeds vaker probeert. Professionele dansers trachten hun optredens iets theatraals te geven. Nu spectaculaire bewegingen uit de tangoshows hun weg hebben gevonden naar de salon en ook steeds meer amateurs zich deze eigen maken, lijkt theater de weg van de tango avant-garde om zich verder te onderscheiden. De twee disciplines laten zich echter niet zomaar combineren. Is het met de voorstelling Sentido in Den Haag gelukt?
Waar theater draait om het neerzetten van een personage, een beeld, representeert men in de tango zichzelf. In het theater krijgt het publiek ruimte om zelf te interpreteren, open plekken op te vullen en verbanden te leggen. In de tango ligt het sentiment er dik bovenop, worden de rode rozen nóg roder geverfd. En vaak blijft de vraag waarom men elkaar toch plotseling omhelst en een dansje doet, op het podium onbeantwoord. Er mist dan een verhaal, een betekenis.
De maestros kunnen de plank volkomen mis slaan als ze geen aandacht besteden aan theatertechnieken. Zo was tangotechnisch gezien het optreden van Sebastián Arce en Mariana Montes op Tangomagia een hoogstandje. Maar het is niet professioneel om van te voren uit te leggen wat je gaat uitbeelden en dat je maar een paar keer geoefend hebt. Het is respectloos ten opzichte van het publiek, dat zo de gelegenheid ontnomen wordt zelf een indruk te vormen. En nee, met gecompliceerde figuren voor een afgetraind lijf en een heleboel vals verlangen zet je geen geloofwaardig stuk neer over ‘als we later oud zijn’. Een typisch geval van schoenmaker -hoe getalenteerd ook- blijf bij je leest. Of haal er iemand bij die verstand heeft van theater.
Gegeven dit gladde ijs, is de tango vanuit de salon naar een podium halen regelrechte artistieke waaghalzerij, zeker als het gaat om het podium van het prestigieuze Nederlands Dans Theater. En toch heeft Bennie Bartels het met een groep amateurs voor elkaar gekregen. Op 8 december 2010 stond Sentido (richting, betekenis) op de Haagse planken, en het maakte zijn titel waar. Hoewel bij vlagen chaotisch, werden mooie beelden en muziek aan elkaar geregen. Daarbij bleef de choreograaf dichtbij de belevingswereld van de tango-amateur. Ingenieus was er gebruik gemaakt van verhalende elementen uit de tango: het ten dans vragen, de omhelzing, de obsessie, het tegengewicht geven, macho zijn of juist kwetsbaar. De theatrale middelen werden volop benut, de registers voor belichting opengetrokken. Het publiek reageerde geëmotioneerd.
Dat het moeilijk coördineren is met veel en verschillende dansers op het podium was duidelijk. De ruimte voor improvisatie en het contrast tussen profs en liefhebbers leverde echter ook veel komische situaties, en zelfs adembenemende momenten op. Het podium vol met herhaling van een eenvoudige beweging, garandeerde krachtige en ontroerende beelden. De plotselinge entree van Claudia Codega en Esteban Moreno was wonderschoon. Er waren kleine uitstapjes bij de tango vandaan; dan was de rode draad zoek, wat eigenlijk wel weer verfrissend was. Misschien duurde Sentido net iets te lang om de spanningsboog goed vast te houden, maar het applaus was er niet minder om. Dat iedereen er stond zonder pretentie meer danser te zijn dan men werkelijk was, dus als zichzelf en tegelijkertijd als groep, maakte het tot geloofwaardig theater over de tango. Zonder twijfel een volwaardig alternatief voor het tangodanstheaterfestival Cambalache dat zich gelijktijdig in Buenos Aires voltrok. Zo ver van huis hoeven we de tango avant-garde dus niet te zoeken, en dat is bijzonder inspirerend.
Continue Reading →
La Cadena, december 2009
Voor de eerste keer dwaalde ik door de straten van vergane glorie, en betrad de Confitería Ideal. Aldaar vond onder de kroonluchters mijn eerste tangoles plaats, en kruisten mijn passen die van een lotgenoot en partner in crime. Samen kochten we mijn eerste paar tangoschoenen bij Flabella; zagen we voor het eerst tango-orkesten en vivo; betraden we nog schoorvoetend prácticas en milongas; gingen we tango-hoppend over straat. Al snel was hij mijn tanguero en ik zijn tanguera. We waren als een blok gevallen voor Buenos Aires en de tango: ‘nucking futs’ constateerden we met een goed glas Argentijnse wijn. Op een zondagmiddag in San Telmo waar het zoet rook naar gecarameliseerde pinda’s of garrapiñadas, werd de passie bezegeld. We dansten op straat, en hij kocht deze foto voor me. Hij zette er op “El primero, pero jamás el último! Mil besos, Marc”. Mijn gedroomde ontmoeting met Buenos Aires, met de tango en mijn tangopartner van het eerste uur duurde een intens mooie, en droevig korte, anderhalve week. Vluchtig als een tango of het moment op de foto. Inmiddels zijn we vele tango’s, partners, reizen en foto’s verder. Met “nooit de laatste!” had Marc dus een orakelende uitspraak gedaan. Het verstilde beeld aan mijn muur getuigt van el primero, de bijzondere eerste keer. Een tijdloos souvenir.
Continue Reading →
Ventana al cielo
Encender, apagar
Hay agua caliente
Zwart-wit Schaap
Pichi
Bajo la bandera
Mirando atrás
Garrapiñadas
