Papo de psicólogo

In de wetenschap is het belangrijk duidelijk en open met elkaar te communiceren, want op die manier kunnen onze collega’s nog enige vorm van controle uitoefenen op wat we doen. Publiceren is als het ware je werk voorleggen aan collega’s voor een kritische toets. Toch slagen wetenschappers er regelmatig in zodanig te formuleren dat er geen touw aan vast te knopen is. Bij mij rijst het vermoeden dat ze eigenlijk niets te zeggen hebben, als ze hun gedachten tegelijkertijd zo ingewikkeld en zo gebrekkig onder woorden weten te brengen. Mijn fanatieke rode pen eist dan om opheldering: draai er niet omheen en zeg wat u zeggen moet. Anders levert het bijvoorbeeld deze prachtige zin op: The current article is an attempt to provide at least some tentative suggestions on how we can begin to find answers to some of these difficult conundrums. Lees hem nog eens, dan kan je er weer heel wat anders uithalen. Ik prefereer dan straightforward ghetto-taal: we don’t know shit yet and ain’t gonna know much more. Een poging om ten minste enige voorlopige suggesties te geven voor hoe we antwoorden kunnen beginnen te vinden voor sommige van deze moeilijke raadselen, mondt natuurlijk uit op niets.  Het is een zichzelf vernietigende bescheidenheid, en vervolgens worden er in het artikel uiteraard sterke aannamen gedaan. Beter kan je een sterke hypothese formuleren zodat er nog iets te weerleggen valt. Met de ene contradictie op de andere, verstrooid tussen tautologie en litotes, is wetenschapspraat hyperpraat: erger nog dan de veronderstelde kwebbeldoos in de prefontale cortex van ons brein. En ze zitten in een klein hoekje, van direct the focus of attention tot studies that investigate en a subject matter as the central lens through which to understand… Het klinkt interessant en aannemelijk, maar wat zegt u eigenlijk? Na wat redigeergeworstel ben ik van mening dat wetenschap meer chaos creëert dan orde en stem ik in met Wittgenstein dat we zwijgen moeten over datgene waar we niet over kunnen spreken. En onder dat laatste versta ik dan: iets zinnigs te zeggen hebben. Laten we dat motto voor de lol ook eens los op Twitter en Facebook, dan verstomt terstond de digitale mond. Wedden dat dan vanzelf de problemen verdwijnen waaraan we zoveel woorden vuil maken?

Categorized Under

PhDale!

Back To Top +