Overdaad (TangoLabTrilogy Part 2)

Er moet steeds vaker gedanst worden, en er moeten steeds meer mensen dansen. Waarom eigenlijk? Een vraag die al niet meer gesteld wordt. De tango-evenementen schieten als paddenstoelen uit de grond. De marathons zijn als tangofabrieken. Tango is industrie geworden. ‘Nieuwe’ producten worden – telkens opnieuw –  uitgevonden, van tangokleding tot lichaamsbewuste lesmethoden. En met nieuwe wielen moet gereden worden, dus er moet een afzetmarkt worden uitgevonden. Als iedereen zichzelf uitroept tot organisator of leraar, dan moet er buiten de tango naar inkomsten gezocht worden. Want het tangowereldje is maar klein. Bovendien moet je daarbinnen iedereen te vriend houden om  te kunnen blijven dansen. Het geld moet ergens vandaan komen.

Laten we het eens omdraaien: misschien is er niet te weinig vraag, maar is er te veel aanbod. Steeds meer gedanst moet er worden om de levensstijl van een – steeds grotere – zelfverklaarde tango-elite te bekostigen. Er wordt door sommigen hard gewerkt, maar velen wanen zich met de tango slapend rijk. Almaar ijler wordt de gebakken lucht, totdat deze op een gegeven moment wel moet imploderen.

Inderdaad, tango-inflatie. Als iedereen kennelijk genoeg traditie, innovatie en pedagogische talenten in huis heeft om tangoles te geven. Wanneer er overal tegelijkertijd een onmisbaar evenement georganiseerd wordt. Als iedereen opeens hippe tangoschoenen kan ontwerpen. Als we overspoeld worden door workshops van de ene na de andere fenomenale danser. Wanneer de wereld van marketing en vriendjespolitiek aan elkaar hangt,  en geen kwaliteit kan bieden maar slechts massaliteit. Dan is het crisis.

Eigenlijk is kapitalisme al crisis voordat het ontaardt in een krach. Men denkt met wetten en regelmatigheden te maken te hebben. Een groot misverstand. Economische voorspelling is geen conjunctuur, maar een karikatuur. Zij die zeggen dat het een wetenschap is, doen alsof zij hun eigen ontdekkingen niet eerder als grondslagen geïntroduceerd hebben. De enige zekerheid is kaalslag; als iedereen denkt aanspraak te kunnen maken op een aanzienlijk deel van de koek, zal er nooit genoeg zijn. Pas als iedereen bereid is wat in te leveren, tijd of geld of moeite, kan er iets van stabiliteit en duurzaamheid tot stand komen.

Met crisis kan de verwende mens niet zo goed overweg; een gebrek aan ervaring, geduld en saamhorigheid. Zij die weten van regerende onzekerheden, geloven niet blind in de retoriek van individuele vrijheid en vooruitgang. Zij kunnen improviseren, terwijl het kapitalisme ten onder gaat aan massaliteit, gretigheid en decadentie. Ze weten: het gaat niet vooruit, maar draait slechts in rondjes. Innovatie is dat dezelfde problemen in een andere hoedanigheid de kop opsteken.

Terug naar de omhelzing. Bij oprecht menselijk contact gaat het niet om geld. Prik door de commerciële zeepbel heen en zie dat niets nodig hebben pas echt kapitaal is. Rijk ben je als je de ander belangeloos, of in ieder geval met kwaliteit tegemoet treedt. En je zult zien dat het dansen dan vanzelf gaat. Er is geen drang meer. Als je niet vooruit moet, is er nog slechts gang.

La Cadena, Zomer 2011

Categorized Under

Tango Lab

Back To Top +