Onttovering

La Cadena, januari 2011

Amsterdam lag erbij als in een sprookje. Nog nooit zag ik de stad zo betoverend wit. Maar hoe meer de lichtjes en kerstbomen tot de verbeelding spraken, hoe bleker de tango ertegen afstak. Zoals de making of een film van haar illusies ontneemt werd de tango ontsluierd.

Lang heb ik mij ongemakkelijk gevoeld bij het zien van zoveel pretentie. Ik had mij er boos over gemaakt: waarom diepgaand contact en expressieve vrijheid te omhullen met machtsspelletjes, superioriteitsgevoelens en andere puberale leeghoofdigheid? Een wijze danser zei mij eens dat er zonder pretentie geen tango is, dat ik niet moet proberen de vloek op te heffen omdat deze eigen is aan de dans.

Een moeizaam proces, dat te accepteren, maar nu prikte ik dwars door de pretentie heen en er bleef maar weinig van de tango over. Al wel vaker had ik mij een voorstelling proberen te maken van hoe een salon eruit moest zien voor iemand die de tango van buitenaf beschouwt. Bezwete lichamen naarstig op zoek naar elkaar, koortsachtige blikken, nerveuze pogingen zichzelf een houding te geven. Lachwekkend, was mijn conclusie. Of is het pas na enige doorwintering als danser dat men de tango op deze wijze kan doorzien?

Een vriendin met nog maar weinig ervaring bleek hetzelfde te voelen: een vreemde ongemakkelijke sfeer, territoriaal gedrag en strenge hiërarchie. We staken er samen de draak mee. Een ander vond het kennelijk minder grappig: ze trok haar schoenen al uit toen ik net binnen kwam. Herkenbaar, ik had haar graag deze ervaring willen besparen. Weer een ander wist inmiddels maar al te goed dat men zich moet wapenen met een positieve instelling, ook al kost dat veel moeite. Maar de rol van zwerfridder, gelaarsde kat of joker is niet voor iedereen weggelegd. Sommigen waanden zich duidelijk prinsen en prinsessen, vaak uit onschuld, meegevoerd door tangowonderland. Misschien waren het ooit kikkers. Anderen speelden het spel mee, uit gewoonte, voor je het weet immers kop eraf! En in de ogen van een vriendin die pas begonnen is met dansen lag het enthousiasme, de roes. Ze was niet van de dansvloer weg te slaan als elfachtig middelpunt. Vurig hoopte ik dat zij haar eigen magie in stand zou weten te houden en dat de making of haar bespaard zou worden.

Met de komst van het nieuwe jaar smolt de Amsterdamse betovering. De kerstbomen lagen, ontwortelt en van hun versieringen ontdaan, op straat hun naalden te verliezen. De prijs van de magie. Maar het vuurwerk had de demonen verjaagd en in de tango was met tromgeroffel een verandering ingezet. Het leger van zigeuners, circusartiesten en levenskunstenaars zwelt aan, uit grotten en tenten komen ze tevoorschijn om de spot te drijven met de pretentie. Achter de schermen van het theater weet men van het creëren van illusies, niettemin is het realisme er magisch. De tango is onttoverd, maar er wordt gedanst!

Categorized Under

Tango Lab

Back To Top +