Kilometers

Na het warmlopen in Amsterdam werd het tijd voor een marathonervaring op Europees niveau. Voor de in Buenos Aires getogen tangodanser is dat nieuw. Geen porteño die het in zijn hoofd haalt een marathon te dansen. Men maakt zich het er gemakkelijk op de milonga: een fles wijn met vrienden, af en toe met een van hen een fijne tanda. Geen inspanning maar ontspanning. En dat laatste ligt natuurlijk ten grondslag aan de hoge danskwaliteit op de pampa’s.

Op de Berlijnse marathon moesten er kilometers gemaakt worden, cortina’s aaneengeregen, records gebroken. Rustig aan de zijlijn de boel observeren en beoordelen of er überhaupt dansers zijn waar je graag een rondje mee rent, is er maar raar. Een ‘Waarom dans je niet?’ als je even stilzit. En draai je niet meteen op hoog tempo mee, dan ben je uiteraard een weinig aantrekkelijke teamgenoot. Overigens zocht men vooral bekenden op voor een sprintje. Tezamen met een flinke dosis competitiviteit en mediterrane pretentie zorgde dat voor buitengewoon veel sfeer. Als de nadruk nou niet zo op kwantiteit en inspanning had gelegen…

De marathon wordt door sommigen beschouwd als de enige gelegenheid om op hoog niveau te dansen in Europa. Het now or never gevoel domineert daar waar men denkt zich te meten aan de Argentijnse norm. Deze sfeer hangt er in Buenos Aires slechts als de milongas koortsachtig af worden gelopen door buitenlandse aficionados. Juist dan gaan de Argentijnse milongueros op vakantie, want die hebben helemaal geen behoefte aan tangostress. Tenzij er geld mee te verdienen valt. Nu werd er met het oog daarop ook in Berlijn aardig genetwerkt aan de publieke relaties, maar buiten de zelfverklaarde tango elite was er weinig publiek om indruk op te maken.

Wat mij niet zinde op de marathon was dat de tangostress me toch even te pakken kreeg. Ik moet dansen! Maakt niet uit met wie - als tijdens mijn eerste hoogseizoen in Buenos Aires. Een gevoel waar je met vele kilometers achter je niet op zit te wachten, en helemaal niets te maken heeft met kwaliteitstango. De marathons betitelen als het Europese alternatief voor de milongas Buenairenses, gaat wat te ver. Zo lekker dansen als daar om het toerisme heen deed ik in Berlijn niet. Ergens ligt dat aan dat ik thuis ben in de tango porteño en nog erg ontheemd op Europees gebied. Maar ook komt het door een hoog stressgehalte, door het misverstand dat men zich in moet spannen voor de tango en dat veel tango goed is.

Nee, dan liever slenteren door de straten, de marathon de rug toekerend. Om plots een huiskamertango te dansen in een tweedehandskledingwinkel in Prenzlauerberg, muzikaal ondersteund door een dreumes die op de piano zat te dreunen. De eigenaresse van Sentimental Journey vond het prachtig en verzuchtte “ik hou zo van tango”. Dát was het tangohoogtepunt in Berlijn, waarna ik met gerust hart de terugreis aanvaardde. Ook de vluchtende reiziger houdt vroeger of later zijn pas in, zingt Carlos Gardel. Na vele kilometers is er de terugkeer, met ingehouden pas, naar huis, en daar wacht de tango.

Categorized Under

Tango Lab

Back To Top +