De nieuwe zakelijkheid?

Van een buurt die voelde als een dorp in de grote stad, was ik verhuisd naar de betonnen jungle van Monserrat. Licht viel er gul door de ramen, maar de horizon was op niet meer dan honderd meter afstand, begrensd door grote grijze gebouwen. Die grote grijze gebouwen worden bewoond, maar in het straatbeeld merkt men algauw dat het niet gaat om een buurt waar geleefd wordt. In Monserrat wordt vooral gewerkt, getuige de pakken, aktetassen, luxaflex en air-conditioners. Overdag wordt avenida Belgrano overspoeld door lieden met haastige tred. Het zouden politici kunnen zijn, immers het Argentijnse congres ligt op een steenworp afstand, of beoefenaren van andere grijze zaken. In Monserrat en verder richting het microcentro krijgt de Argentijnse samenleving zowaar iets efficiënts. De afvalhopen bij nacht en ontij op straat duiden echter op veel papierschuiverij. In de donkere straten zijn er nog slechts ronddwarrelende papieren als geruisloos bewijs van dagelijkse bedrijvigheid.
De omgangsvormen wijzen evenmin op een vriendelijke buurt. Meer dan zakelijk is men er kortaf. Geen ons kent ons gevoel, daarvoor ging ik wekelijks terug naar Almagro waar ik nog een bekend gezicht was bij de lokale kleinhandel. Slechts de peruaanse in de groentewinkel, die me met een stralende glimlach voorzag van de beste mandarijnen, kon concurreren met mijn voormalige barrio. Toch waren het goede dagen in Monserrat, vooral voor de studieproduktiviteit, want de kou en de zakelijkheid sloten mij op in mijn betonnen torentje. Ook ‘s avonds samen bij de kachel was er geen reden om de straat op te gaan. Mijn leefstijl begon steeds nauwer op de buurt aan te sluiten, ik zou bijna vergeten dat ik in Argentinië was.
Nu was ik natuurlijk al ruimschoots onderweg, anticiperend op Nederland. De werkelijke overgang verliep daarom waarschijnlijk vlekkeloos. Binnen korte tijd draaide ik weer mee in de Nederlandse zakelijkheid. Met plezier, want deze is in de zomer niet grijs en gestresst, maar groen en ontspannen. Van alle gemakken voorzien is het Amsterdamse leventje harde concurrentie voor het Argentijnse. Toch is er een licht melancholisch gevoel: wat was het er gemakkelijk om met weinig gelukkig te zijn. Misschien een reden om weer afscheid te nemen van de nieuwe zakelijkheid?

Categorized Under

Florteña

Back To Top +