In de rij

Er klinkt tangomuziek uit de radio, ik wacht. De rij staat tot op de straat en de computer weigert dienst, maar de rekeningen moeten vandaag nog betaald worden dus het is niet anders. Net als alle Argentijnen op het laatste moment in de rij bij Pago Fácil. Gemoedelijk wachten en tango’s mee neuriën. Gezellige blikken van verstandhouding met mijn lotgenoten.

De beambte bij Migraciones brult vanonder zijn koptelefoon mee met rock nacional: "sistema de mierdaaaaa!". Yuri lacht om de ironie van de situatie: een overheidsfunctionaris in functie die het systeem waaraan hij zelf meewerkt tot stront verklaart. En hij wacht, trámites, het is niet anders. ¿Que se le va a hacer? Wat doe je eraan? Zo kan je nog eens een praatje aanknopen met je immigrerende medemens.

In Argentinië is geduld van levensbelang. De rij is lang, de prodecure inefficiënt en bureaucratisch. Met een beetje Nederlandse haastige inslag overleef je het niet, van zo’n rij krijgt een Nederlander een hartverzakking, dus het is een kwestie van inburgeren. Zonder twijfel word je een geduldiger mens van dit land, maar zelfs verargentijnste Nederlanders wordt het op een gegeven moment te veel (opvallend genoeg is dat alleen zo als iets Nederlands op het spel staat: een geplande reis, een diploma…).

De bibliothecaresse kijkt me streng op de vingers die langs de ruggen van de boeken snellen. Ik krijg de procedure uitgelegd alsof ik een klein kind ben dat zich nog geen raad weet met het fenomeen bibliotheek. Ze hoort dat ik buitenlandse ben en knoopt daar klaarblijkelijk de categorie ‘achterlijk’ aan vast. Ik ben er al vele malen geweest om in de boeken te duiken, maar dat mag niet baten. Resoluut loop ik naar de boekenkast die ik wil uitpluizen. Ik weet precies wat ik zoek, maar mijn zoekmethode is kennelijk ongebruikelijk. Per boek worden de gegevens op een briefje gepend dat met mijn paspoort in de la verdwijnt. Voor haar neus ga ik het boek zitten bestuderen. Al gauw ben ik klaar voor de volgende lichting, maar de bibliothecaresse is bezig met een studente muisklik voor muisklik te ‘helpen’. De studente heeft wellicht meer verstand van computers maar laat zich aan het handje nemen. Als ze na lange tijd wordt afgescheept met de conclusie dat wat ze zoekt ‘onmogelijk’ te vinden is (ik weet wel beter maar houd wijselijk mijn mond), komt ze erachter dat ik om de vaart erin te houden een boek uit de kast heb gepakt. Een berisping met schelle stem, ik had op haar moeten wachten, in de rij die inmiddels tot wasdom is gekomen. Hoewel notabene mijn paspoort nog steeds in haar lade ligt en mijn tas (uiteraard bedoeld voor boekensmokkel, want ik ben zo dol op de psychoanalyse) buiten in een kluis. En zo daagt het mij inmiddels dat efficiënt studeren aan de Universiteit van Buenos Aires onmogelijk is, vooral als alles netjes volgens de regels verloopt. Eigen verantwoordelijkheid of initiatief valt niet binnen die regels, zelfs intelligente studenten dienen gewoon gewillig (=willoos) te wachten. Stoom uit mijn oren… Ik kan er om lachen, maar de frustratie blijft.

Er is een manier om de oeverloos trage immigratieprocedure in Argentinië te versnellen. Als Yuri dreigt niet mee naar Nederland te kunnen komen vanwege zijn voortdurende plichtplegingen bij Migraciones zit er niets anders op. Tot nu toe waren het andere mensen die de rij voorbij liepen met een gestor. Nu is het zijn beurt. Zijn gestor verzekert hem dat alles goed komt en bekent: met geld kan je alles gedaan krijgen in dit land. De regels zijn heus niet zo strict, als de pesos maar rollen.

Ik twijfel of ik voor dit land zo lang in de rij wil staan, maar Yuri heeft gelijk: in Nederland staan buitenlanders veel langer in de rij. Jaren zelfs, om vervolgens toch teruggestuurd te worden naar land van herkomst. En tegenwoordig staan ze in de rij voor niks, het land sluit zich hermetisch (zelfs voor ex-Nederlanders: we kunnen geen Argentijns paspoort krijgen omdat de Nederlandse staat dan het Nederlandse paspoort afneemt!!) Nee, dan Argentinië, daar kom je nog ergens, met een beetje geduld.
Ik snak naar efficiëntie, naar de Nederlandse universiteitsbibliotheek, maar weet dat ik na polshoogte genomen te hebben in Nederland wellicht terugkeer naar het Zuid-Amerikaans continent. Even kijken hoe het staat met de uitburgering in Nederland, onderwijl een spoor van gezellige Argentinismen achterlatend, om het land te behoeden voor de individualistische ondergang, en dan… weer in de rij?

Categorized Under

Florteña

Back To Top +