Huevos – Eieren

Mijn eerste paasdagen in Buenos Aires kondigden zich aan in de supermarkten. Net als in Nederland veroveren de paaseieren en chocoladepaashaasjes geruime tijd voor Pasen een prominente plek in het assortiment. Ik was er een beetje verbaasd over, ik had nooit gedacht dat paaseieren zo´n internationaal fenomeen zijn. Blij dat ik de goeie ouwe traditie niet hoefde te ontberen zo ver van huis, verheugde ik me op het paaseieren zoeken. Dat jeugdsentiment zou iets nieuws zijn voor mijn Argentijnse en internationale vriendjes. Met mijn vaders sluwe verstoptechnieken zou ik ze lekker kunnen pesten, of op z´n Argentijns ´hincharles los huevos´ (letterlijk: hen de eieren op te blazen, waarbij eieren een metafoor zijn voor… raad maar. Hint: als ik zeg dat iemand me niet zo moet irriteren, dan zeg ik in het Spaans ´blaas mijn eieren toch niet op, ik heb ze niet eens! No me hinches los huevos, que no tengo!´)

Het grote verschil tussen de paaseieren in Nederland en in Argentinië zit ´m in de omvang. Ze zijn hier reusachtig en naar Kindersurprise-concept zitten er verrassingen in. Bescheiden eitjes zijn moeilijk te vinden. Het zijn allemaal opgeblazen eieren en helaas zijn deze huevos hinchados ook erg prijzig. Chocolade is hier veel duurder dan in Nederland, ook al groeien de cacaobonen veel dichterbij. Dat is nou de vrije wereldmarkt, je kan niet eens eieren voor je geld kiezen, je zou er opgeblazen eieren van krijgen. Maar goed, zo´n groot ei verstoppen gaat natuurlijk nergens over, dus paaseieren zoeken zat er niet in.

Met palmpasen waren er palmtakjes, maar geen op een houten kruis gestoken broodkuikens met oogjes van rozijnen. Er waren geen versierde paastakken, er was geen paasbrood. En hoewel Semana Santa, oftewel de heilige week, op veel plekken in Latijns Amerika met veel bombarie wordt gevierd, was het maar wat stilletjes en gewoontjes in de straten van Buenos Aires. Van de vrije dagen maakt men gebruik om de stad te ontvluchten. Jammer? Welnee. Want de paashaas had wat voor mij in petto. Een verassing, zonder ei… hoewel…

Op paaszondag, vroeg in de morgen, -"gebakken of gekookt?" "hard of zacht?" "koffie of thee?"- kreeg ik ontbijt op bed, een volmaakt gekookt ei. De herfstlucht buiten was frisblauw met een fijn najaarszonnetje. Hij zette de vier seizoenen van Vivaldi op, zoals vroeger op zondag en met pasen. "Nu nog de zaterdagbijlage van de Volkskrant," grapte ik. "Zijn we nou echt zo doorsnee?" lachte hij. Ik gaf hem een kus "Nee, we zijn gewoon goed opgevoed" om vervolgens gelukzalig door te babbelen in Jip en Janneke-taal.

Het hilarische commentaar van mijn vader: "zijn ze goed katholiek en wat doet zijn vader??" Ook daar waren de paasdagen een succes "ik had mijn eitjes verstopt en José kon ze niet vinden. Hoeiii" De Bert en Ernie-traditie, het paasei valt niet ver van de boom, ook al zit er een oceaan tussen.

Categorized Under

Florteña

Back To Top +