Antologia Uruguaya

Hoewel de vakantieplannen wegens geldgebrek van de baan waren, kon ik het carnaval in Montevideo en het Uruguayaans strand maar moeilijk uit mijn hoofd zetten. In de benauwde warmte van de grote stad in zomerslaap kwam er maar weinig uit mijn handen en kon ik het niet laten het internet af te struinen naar goedkoop Uruguay. Dat ik "negra murguera" mee bleef zingen en dansen was een teken aan de wand. Antonella gaf de doorslag, ze zwierf nog steeds met de auto door het buurland heen en haar bulderend ‘veníte!!’ deed me halsoverkop de rugzak inpakken. Hop op de boot en we zien wel hoe ver we komen. Eenmaal in Uruguay gaf Anto’s telefoon geen gehoor. Tijd dus om de roep van Montevideo te beantwoorden. In de rustige maar sfeervolle stad waren de ‘llamadas’ aangebroken, het ritme van de candombe vulde de lommerrijke straten. Er waren meer reizigers op de roep afgekomen en de mate Uruguayo was aanleiding voor ontmoetingen en gezelligheid. Al gauw raakte ik met Bas verstrikt in het gesprek en verstrikt in het carnaval.

Prachtig uitgedoste danseressen wiegden hun heupen op de trommelslagen, omgeven door een bonte stoet van carnavalspersonages. Grote vlaggen zwierden over de menigte. Het was warm en ontzettend druk. Ook voor Uruguayas: Mariana tikte me op mijn schouder, ze wilde even wat gaan drinken "ik ben zo terug". Bas en ik besloten mee te gaan, maar er was geen doorkomen aan. Mariana duizelde en zakte in mijn armen in elkaar. Haar kleine bewusteloze lichaam was loodzwaar en de menigte week maar niet uiteen. Samen tilden Bas en ik, al worstelend met de ellebogen, Mariana uit de drukte, waar ze goddank meteen bijkwam. Ze was er helemaal vol van: twee Amsterdamse psychologen die een Uruguaya uit het carnaval redden! "SuperBas" en "SuperFloor" waren vooral geschrokken en konden na alle consternatie wel een biertje gebruiken. Het was als een mooie zomeravond in Amsterdam, thuiskomen.

De wegen van het duo scheidden de volgende ochtend. De zijne naar het strand, de mijne naar een buitenwijk van Montevideo waar ik bij Mariana zou logeren. Ze nam me mee in de auto door de stad, naar de rivier, we sliepen siësta en beraadslaagden over of ik Bas nu wel of niet achterna moest reizen. Mariana zag het door haar flauwte gevormde koppel helemaal zitten. Maar eerst murga, daarna misschien strand. In het gras, op stoelen en tribunes had men zich rondom het podium geschaard, met de mate in de aanslag. Er was popcorn, er waren churros en garrapiñadas. Er speelden kinderen op de wielerbaan. Volle maan. Een festivalgevoel. Bontgekleed en geschminkt, hieven de murgas hun meerstemmige carnavaleske liederen aan. Het was prachtig theater en ze bleven zelfs zingen en dansen toen de regen met bakken naar beneden kwam. Al feestend verliet men het stadion met de boodschap: carnaval krijg je niet klein!

Antonella gaf alwéér de doorslag, ze zwierf nog steeds met de auto door het land ‘veníte a la playa!!’ en zo geschiedde. Hop op de bus en we zien wel hoe ver we komen.
Eenmaal in Valizas gaf Anto’s telefoon geen gehoor. Tijd dus om de roep van het strand te beantwoorden. Er waren meer reizigers die hadden geluisterd en de mate Uruguayo was aanleiding voor meer ontmoetingen en gezelligheid. Al gauw raakte ik verstrikt in een grote vriendengroep en aan een zwarte hond.

We dansten murga en candombe, terwijl de enorme huisgemaakte caipirinha van hand tot hand ging. Er werd voortdurend geproost, er werden voortdurend foto’s gemaakt.
Op
Valizas, op Uruguay, op nieuwe vrienden, op het mooie leven, op het prachtige
strand, op de volle maan. De volgende ochtend aanvaardden we de tocht naar Cabo Polonio. Het was een prachtige wandeling over het strand en door de enorme zandduinen. Tegen de gele duinen en de blauwe lucht tekende zich het silhouet af van ‘Polo’ die onderweg lekker om ons heen dartelde. Hij kwam bij ons liggen op het strand, huppelde mee de kaap over. De liefde was wederzijds en toen hij jankte bij het afscheid aan het eind van de dag, moesten we allemaal even slikken. Een doldwaze rit door de duinen maakte veel goed en bij terugkomst in Valizas was daar… Bas! Er volgde weer een mooie avond, de caipirinha ging rond, de houtskool gloeide en de regen werd getrotseerd. Bob Marley en Manu Chao. Het voelde als de typische Latijns-Amerikaanse zomernachten, als thuiskomen.

Een voor een nam iedereen afscheid. Opnieuw rees de vraag: verder of terug? En weer gaf Anto de doorslag. Ik kwam haar tegen toen ze op het punt stond te vertrekken naar Punta del Diablo. Haar telefoon, tsja, die werkte niet. De auto zat helemaal volgepakt. "Waar stoppen we jou nou?" Ik zou de volgende dag de bus nemen om dan eindelijk samen vakantie te vieren.

Met Bas en zijn maatjes uit Chile huurden we een cabaña met een prachtig uitzicht over de oude rieten daken van Punta del Diablo en de golven die op de rotsen sloegen. Meer siësta, meer namiddagen op het strand, meer golven, meer zand in mijn haren en zout op mijn huid, meer reggae, meer wiet, meer vakantie. We maakten paella, speelden drankspelletjes en toen de laatste nacht aanbrak was daar eindelijk Antonella, met een fles Fernet con Cola. Hoofdschuddend nam ze afscheid van me de volgende morgen, que fiaca. Pancho gaf me een tevreden grijns. Juanca keek een stuk chagerijniger. Bas was nog steeds dronken. Het voelde als een typische kater in Buenos Aires, thuiskomen.

Na de Uruguayaanse bloemlezing en als kersverse negra murguera voel ik me herboren. Het geld is op, maar de zon zit in mijn huid en carnaval is… overal.

Categorized Under

Fictie? • Florteña

Back To Top +