Op de maan

Toen mijn cowboy-avontuur erop zat, vertrok ik op ruimtereis door het surrealistisch landschap van zuid Bolivia. Eindelijk was daar de witte planeet, de zoutvlakte van Uyuni. Oogverblindend wit strekte zich uit in 360º tot aan de horizon, waar de pieken van de Andes bovenuit staken. De jeep bleef maar rijden en er leek geen eind aan te komen. Vanaf het koraaleiland Intihuasi was er een onwerkelijk mooi uitzicht tussen de cacti van drie meter door, de zon leek van boven en onder te komen. We brachten de nacht door in een klein dorpje aan de rand van de zoutvlakte, waar het gezellig kletsen was met ons gastgezin in de keuken. Met dag en dauw stapten we weer in de jeep, want er moesten kilometers gemaakt worden. Door dorre woestijnlandschappen met hier een daar een lama, een chinchilla en een plukje groen, tussen grillige rotspartijen door, met op de achtergrond prachtig gekleurde bergruggen en rokende vulkaantoppen. De flamingos waren vanwege de kou grotendeels gemigreerd, maar gelukkig waren er nog een paar in het felrode water van de laguna colorada. Ik keek mijn ogen uit.
Het beloofde een koude nacht te worden dus hout verzamelen voor in het kacheltje. Gezeten rond het vuur met glaasjes wijn en sterk verbroederden de jeep-bewoners, met alle gevolgen vandien toen we voor zonsopgang op moesten staan. De ruiten besloegen en bevroren meteen terwijl we de sterrenhemel langzaam zagen oplossen in lichter blauw. Voordat de zon over de bergen heen gluurde kwamen we aan op de stomende planeet. Blubberende modderpoelen en stomende naar zwavel stinkende geisers in de ochtendschemering, wederom onwerkelijk mooi. En toen de zon eindelijk onze koude neuzen verwarmde, was er gelegenheid voor een warm bad in een stomend meer, waarna de kou niet meer deerde. Afscheid van Bolivia en mijn medereizigers nam ik bij de groene en witte lagunes waar de vulkaan Licancabur trots bovenuit stak.
Na deze pracht en praal volgde de afdaling naar Chili en de Atacama woestijn. San Pedro de Atacama is een toeristische maar idyllische oase met adobe-huisjes en uitvalsbasis voor maan-excursies. In de Valle de la Luna waan je je echt even op de maan, door de grijswitte glans van de grillige zoutrotsen. Terwijl we door een mooi geërodeerde canyon liepen, tekende de maansikkel zich af tegen de schemerlucht. De zon ging onder en liet prachtige kleuren achter op de hellingen van de Andes.
Ter gelegenheid van de verjaardag van medereiziger Maarten toog een Nederlands drietal de zandduinen van ´s werelds droogste woestijn op om ze vervolgens weer af te surfen, pret in de zandbak part two. Mijn aanvankelijke plan om de sterren te bestuderen door een telescoop eindigde in de wolken. De hemel was betrokken en mijn geest beneveld door de verjaardagsborrel. Duizelend mijn bed in en nog steeds duizelend de volgende morgen de bus in. Door de nevels in de Andes daalde ik weer af naar de aarde. We landden in Argentinië, waar we ons stortten op het aards genoegen van goed eten en wellicht de lekkerste wijn ter wereld. Het was prachtig op de maan, maar in het aards paradijs is het ook genieten. Aan de horizon gloort Buenos Aires!

Categorized Under

Over de Andes

Back To Top +