Peruviaanse parasieten en Boliviaanse bolhoedjes

Wachtend op de bus naar Bolivia kreeg de gripa cusqueña me te pakken, waardoor ik met een wazig hoofd mijn pinpas achterliet in de automaat (heel on-Floor) en de energie ver te zoeken was. Drie lamlendige dagen later stapte ik koortsig de bus in en dook bij aankomst in Copacabana aan het Titicacameer snel onder de wol. Mijn hypothese dat er wellicht meer aan de hand was dan griep kreeg bijval van een Nederlandse medereizigster, ze herkende de symptomen als mogelijke parasitaire invasie. Een van de symptomen is dat je je af en toe heel goed voelt, dus ik kon Isla del Sol (de geboorteplaats van de eerste Inka, volgens de mythen) gemakkelijk overwandelen. In het felle zonlicht tekent de horizon zich haarscherp af, waardoor het lijkt of het diepblauwe meer daar in de diepte valt. Het einde van de wereld op zo’n 4000 meter boven zeeniveau. Imposant steekt er in de verte een besneeuwde bergrug boven het meer uit. Het eiland heeft iets Grieks, omgeven door helder groenblauw water en overal ezels. Maar dan kom je ergens op het stoffige pad een vrouw met bolhoed tegen en weet je weer dat je in Bolivia bent. Na een van mijn mooiste wandelingen ooit nam mijn lijf wraak en besloot ik in La Paz maar eens een dokter te raadplegen. Reizen was niet leuk in deze toestand, maar hoe gaar ook mijn hoofd, de Boliviaanse indrukken stemden me vrolijk. Om naar La Paz te komen moesten we het meer oversteken. Bus op de ene boot, passagiers op de andere. Lekker schommelend over de golven en lachen om het bolhoedje dat op de bol van een Boliviaanse bleef balanceren. Ook lachen om het bouwvallige restaurant aan de overkant dat heel toepasselijk palacio de la trucha heette (trucha = de titicaca-forel, lekker). Na een adembenemend uitzicht over La Paz daalde de bus af naar het centrum. Wat een bedrijvigheid, het is net een enorme markt, een gezellige chaotische bende.
Inmiddels heb ik mijn draai hier wel gevonden, ik struin over de markt alsof ik hier thuishoor en heb het openbaar vervoer (een bende van collectivos) in de smiezen. Ook in de zwalkende minibusjes blijven de bolhoedjes netjes op hun plaats. Enige vertraging van mijn reis bleek noodzakelijk. De dokter constateerde een hele dierentuin in mijn darmen: wel vier soorten parasieten! En ik heb nog wel netjes in restaurantjes gegeten! Deze huisdieren ben ik liever kwijt dan rijk, gelukkig ben ik over een paar dagen weer parasiet-vrij. Om een anti-climax te voorkomen spring ik daarna zo snel mogelijk op een high-tech mountainbike voor de spectaculaire afdaling van ‘death-road’. Beneden in de Yungas wachten warmere temperaturen en de Boliviaanse Amazone (lekker veel parasieten en muggen) is dan wel heel dichtbij…

Categorized Under

Over de Andes

Back To Top +