Heus niet bang

Om in San Pedro te komen is er geen andere weg dan een heel steil exemplaar met om de 20 seconden een haarspeldbocht. De afdaling in de bus leverde vooral prachtige uitzichten over het meer op, maar ook enige hartkloppingen. Arne, de Nederlandse barman van het hostel in San Pedro, vatte het idee op om samen de klim naar een mooi uitzichtpunt te wagen. Daarvoor waren we inderdaad afhankelijk van die steile weg en van een ander zeer vermakelijk Guatemaals vervoermiddel: de pick-up. Waar deze vehikels in Nederland slechts twee personen mogen vervoeren, voorin, stonden Arne en ik met zo’n twintig locals achterin de pick-up. Met de wind in de haren de berg op. En dat de ochtend volgend op de Full-Moon-Trance-Party, eigenlijk maar goed ook, want met mijn enigszins wazige hoofd was ik niet zo bezig met auto-ongelukken. Goed vasthouden aan de met fietsenbanden bevestigde rekken achterop en net als de chickenbus, is de pick-up nooit vol. De tweede etappe hing ik dus achter de pick-up, met een voet op de bumper. Helemaal klaar voor de derde etappe, de berg op, ditmaal gelukkig in de pick-up.
Na een wat avontuurlijke wandeling (Arne wist niet helemaal de weg) en werkelijk prachtige uitzichten op het meer en de vulkaan, aanvaardden we de terugweg. Het busje was vol, maar vol is niet vol, dus hop, het dak op. Gezeten tussen de kratjes lege colaflesjes over de stoffige bergweg, tot vermaak van de Guatemalteco’s (haha, een gringa op het dak!). Zere billen, maar uiteindelijk grote lol, vooral toen ik het stof van mijn kleren klopte.
Zondag nam ik afscheid van het prachtige Lago Atitlan en deed ik onderweg naar Antigua de beroemde markt in Chichicastenago aan. Eindelijk kon ik foto’s maken van wellichte de meest bontgekleurde (en meest toeristische) markt tot nu toe. Wat een heerlijke heksenketel van mensen en kippen. Ditmaal zat de kalkoen in de draagzak waar normaal gesproken een baby in hangt. Uit de manden die de vrouwen op hun hoofd dragen verschijnt iedere keer wat nieuws, meer en minder levend.
Toen mijn hoofd tolde van de indrukken was het tijd om weer op de bus te stappen. In een supervrouw-achtige actie klom ik, aangespoord door het buspersoneel, vanachter de rijdende bus in. Met de ervaringen van de afgelopen dagen dacht ik deze reis zonder zorgen te kunnen maken. Bleek deze chauffeur het allerhardst te rijden van allemaal, zoef door de bochten, al het andere verkeer met inhaalmanoevres achter zich latend. Dan is het toch moeilijk concentreren op het kiekeboespel dat een bank verder plaatsvindt of op het gesprek met Guatemaalse lotgenoten.
Antigua is eerlijk gezegd een beetje onGuatemaals. Ik mis de vrouwen in de prachtige maya-doeken, de boeren met stapels hout en mais op hun rug, die je allemaal goeiedag zeggen. Ik mis de veelgekleurde chaos en voel me wat onzeker tussen al die goedgeklede westerlingen die de stad bevolken. Ik had me voorbereid op ontbering en mijn rugzak is niet uitgerust met echte tut-spullen. Toch vind je ook hier weer de electrocuteer-douche (voor een warme douche sta je onder een douchekop waarin het water met electriciteit wordt verhit) en is het bed weer plankhard. De stad is prachtig en leent zich gelukkig ook voor avontuur. Vandaag was dat gehandicapte baby’s de fles geven en voetballen met aan de rolstoel gekluisterde jongetjes in het ziekenhuis. Morgen zal dat de beklimming van de actieve Pacaya vulkaan zijn. Bang? Welnee.

Categorized Under

Vanuit een hangmat

Back To Top +